How I love this city!

Parijs, mission not completed…gevolgschade had tijd nodig. Zou er genoeg voorbereidingstijd over zijn voor een najaarsmarathon? Revanche? Nee, eruit laten komen wat erin zat en zit, puntjes op de i. Zou het kunnen? Juli, NK baan 10.000m, test test test. Alles nog heel. Augustus kilometers uitbreiden en kijken hoe het voelt met de nog steeds pijnlijke zenuw in de voet en een gevoelige achillespees. Niet meer en niet minder. Zo bleef het. Kilometers werden uitgebreid. Topweek van 190 km (vakantie he ϑ).De klachten bleven: Ze werden tenminste niet erger. Deal, Eindhoven here I come!

Na een inspirerende trainingsstage in Flagstaff Arizona met vertrouwen over mijn belastbaarheid terug op sea level. Playing time: Dam-to-damloop Zaandam en Singelloop Utrecht op het programma. Wedstrijdritme opdoen en kwaliteit draaien. Beide bijzonder goede ervaringen. Singelloop niet fit aan de start en toch in de buurt van mijn PR. Geeft vertrouwen. Maar wat zegt het over mijn vermogen om langdurig een ‘trager’ tempo te lopen? Steeds maar weer die vertwijfeling. Kan ik het wel? Hebben we het wel op de juiste manier aangepakt? En ondanks de goede wedstrijden en vlekkeloze voorbereiding ook de laatste week nog steeds volop twijfels en onrust. Fysieke rust maar mentale onrust. Bijzonder proces zo’n marathon. Bij een 10km of 21km wedstrijd loopt het leven gewoon door maar bij de marathon, nee, bij mij althans niet. Onrust, continue analyses en zelfs vermoeidheid. Zelfs geen zin meer om te trainen. Misschien is het toch wel ergens goed voor… lichamelijke en geestelijke voorbereiding op een forse inspanning.

Marathon day, eigenlijk een best lekkere dag om op te starten. Alle tijd van de wereld. Alles ligt klaar en is geregeld. Het enige wat moet gebeuren is laten zien wat erin zit. Er kan niks meer aan veranderd worden. Geen twijfels meer, alles klopt en alles is verlopen zoals gewenst.

Rond 8 uur druppelen Oscar en Hans binnen. Gespannen koppies maar met twinkels in de ogen.
Om half tien dribbelen we in een rustig drafje richting start. Daar ontmoeten we enkele loopmaatjes die ons op alle drankposten gaan voorzien van de nodige versnaperingen. Zo blij dat dit nu goed gaat. Ik ben erg relaxed en heb vertrouwen in de race. Hans is een betrouwbare loopmaat. Joost van de Ende, de haas die tot 30 of 35 kilometer mee gaat, heb ik zaterdagavond ontmoet in het atletenhotel. Een prettige ontmoeting wat eigenlijk direct een rotsvast vertrouwen gaf, ook al hebben we nog geen meter samen gelopen.
In de gang naar het startvak staan daar mijn vader, schoonzus en Imke te stralen. Even verderop veel bekenden en ook mijn broer. Geweldig, zo mooi dat ze er zijn nu. Knuffelend schuifel ik verder in de drukte naar het startvak. Nog een sprintje onder de tunnel door en weer knuffelend met vriendinnen terug naar de startlijn. Als de focus er maar is denk ik, of zou deze ontspanning juist zo belangrijk zijn? What the hack, gewoon lekker genieten.
10.00 uur, bam, daar gaan we, 42 kilometer avontuur en in goed gezelschap. Al snel weten we posities te vinden en sluiten Hans en ik aan in het ritme van Joost en Oscar. Inhouden, inhouden, inhouden én om me heen kijken. Ik geniet enorm van de mensen langs het parcours en het gemak waarmee ik het ritme draai. Ik neem alles in me op, begroet bekenden en zoek en geef af en toe in een oogcontact bevestiging bij de coach en Armand. Ik heb de neiging om me handen op de beat van de muziek de lucht in de te gooien, jeetje wat voelt het allemachtig sterk. Maar niet te grote bek Dillen, bij 35 kilometer zul je wel anders piepen. De hazen lopen een super strak schema. De halve marathon komen we in 1.19.15 door. 15 Seconden boven de planning. Nu gaat het beginnen. Focus, ritme en tempo iets verhogen. Oirschotsedijk bij 36 kilometer, als er dan nog meer in zit, dan echt gas geven.  Bij 24 kilometer verlaat Oscar de wedstrijd in verband met kuitklachten. Ik schrik een beetje en besef me dat Joost bij 30 kilometer ook kan stoppen. Ik stel me hier vast op in. Iedere kilometer meer is meegenomen. 30, 31, 32…Joost blijft maar draaien in zijn soepele tred terwijl het tempo langzaam omhoog gaat. Hans verliest de aansluiting. Enige vertwijfeling of we wachten maar het voelt te goed. Dit kost nog steeds geen moeite.  De Anthony Fokkerweg opgaand doe ik nog een kleine lofzang voor Anne (Clouseau). Bizar dit gevoel. 35 kilometer, nu gaat het serieus worden, we gaan racen. Ik push Joost naar een hoger tempo. We stofzuigen militairen met allerlei nationaliteiten op. Net na 37 kilometer komen we in het kielzog van twee Belgen. Joost zet me hier op zeer galante wijze af bij de heren. Ze gaan echter te langzaam. Zoals mijn coach het publiek al 39km weet aan te sporen tot de meest enthousiaste leuzen, zo weet hij ook de Belgen te bewegen tot een 6e versnelling. “jullie hebben een halve Belg bij jullie, GAS EROP” en zo geschiedde. Wat een tempoversnelling! Bij Strijp moet ik ze langzaam loslaten omdat ze blijven versnellen. Ik loop in een 15km wedstrijdtempo en het draait geweldig. Inmiddels zijn Kevin, Johan, Koen terug van de drankposten en fietsen aan de zijlijn ook mee. Zulke lieve aanmoedigingen, zo enthousiast. Ik blijf maar gaan en loop voor mijn gevoel  hoger en sterker dan ooit. De stad in, de markt op en Stratum over in een overweldigende mensenmassa. Ik merk dat het zwaarder wordt en probeer ritme te houden. Het lukt me om door te duwen en ik ruik de finish. Als ik de Vestdijk op draai probeer ik zicht te krijgen op de klok en ja, hij loopt net de 2.36 min in. Ik draai nog steeds sub 3.30/km. Links op de motor naast me hoor ik Frans Heffels verslag geven. Ik hoor hem zeggen dat ik nu mag genieten. Grote dank Frans dat je me wakker schudde. Ik besef dat het gelukt is, beter dan ik had durven denken, dat ik nog fris ben, het publiek joelt, Frans juicht en ik gooi mijn handen de lucht in.
Gelukkig krijg ik nog een lach getoverd op het enigszins bedroefde gezicht van de racedirector. Ik bouw mijn eigen feestje voort en zie 2 minuten later gelukkig ook Hans in een dik pr over de finish komen. Respect voor mijn loopmaat hoe hij hier deze tijd neer zet. Dit smaakt naar meer Hans! Enige minuten later dan ook nog mijn haas Joost over finish, die gewoon besloten heeft door te lopen en zomaar even zijn marathondebuut neer zet. Geen verkeerde eindtijd ‘in dienst van’ gelopen. Dat belooft.

Wat een dag en what a feeling! Zo fris een marathon lopen, dat maakt de drempel voor een volgende lager. Een volgende gaat er zeker komen, echter niet in 2015. Dit jaar focus ik me op de afstanden tot de halve marathon.

Graag wil ik in het bijzonder Wilfred en Anne bedanken die me gebracht hebben tot het niveau waar ik nu sta. Ik ben niet altijd makkelijk coachbaar, maar vind langzaam rust en vertrouwen. Hopelijk durven jullie het nog even aan met me. Daarnaast een grote dank betuiging aan Joost en Oscar voor het strakke tempowerk, de aanwijzingen, waarschuwingen etc. Als ik ergens jullie eens uit de wind kan houden (zal mijn rugby pak aantrekken), graag!
Tevens dank aan Armand en mijn loopmaatjes die bij iedere drankpost klaar stonden met aangename versnaperingen. Wat een teamspirit deze dag!

Tot slot een speciaal dankwoord aan New Balance, PricewaterhouseCoopers, Runnersworld Eindhoven en Marathon Eindhoven voor het vertrouwen in mij en de ondersteuning in het bereiken van mijn doelen.

Genieten met een grote G!