Nog even terugblikken is wel op zijn plaats:

Kenia
In 2017 moest het maar eens gebeuren. Die droom om te trainen daar waar de kampioenen trainen en vaak ook nog geboren worden. Na Noord Amerika werd Afrika het volgende paspoort stempeltje. 3,5 Week ongestoord trainen op hoogte in een aangenaam klimaat. Geen afleiding in de vorm van westerse zaken als winkels, TV, internet, restaurants en andere materiële zaken. Terug naar de basis, terug naar jezelf. Voor het eerst wilde ik niet naar huis tijdens een trainingsstage. Trainen in Portugal, Zwitserland, Italië, altijd had ik het wel gehad na 1 of 2 weken alleen maar met hardlopen bezig te zijn. In Kenia vond ik rust. We hadden ook een geweldige verblijfplaats waar we ook bar weinig hoefden te doen behalve goed trainen, goed eten, rusten en zelfs boeken lezen. Wat een genot.
Misschien wel het belangrijkste wat hielp in mijn wens daar te blijven, was de instelling van de mensen daar. Waar maken we ons in Nederland toch allemaal druk over. Het was dan ook even wennen terug in Nederland.

Berlijn
Alles klopte in de voorbereiding. Nog steeds dankbaar dat dit mogelijk was, pijnvrij, sinds die operatie september 2016. Een genot om zoveel te kunnen lopen zonder klachten. Na Kenia was het rustig blijven, vertrouwen hebben en scherp blijven met de groep. In Berlijn was één factor anders die we niet voorzien hadden: regen regen regen. Berlijn uitgekozen op de altijd perfecte weersomstandigheden. De nacht voor de marathon kwam het echter met bakken uit de hemel. Die ochtend miezerde en regende het tijdens de race wat niet zo erg was. Het meest lastige was de kou die in je benen trok van het opspattende water van de plassen op straat. Gaandeweg de race zag je lopers met spierkrampen aan de zijkant van de weg. Al mijn spieren voelden kwetsbaar bij 35km. Een misstap moest voorkomen worden. Concentratie, focus en blijven volgen van de haas.

De beoogde versnelling in de laatste kilometers zat er niet meer in, de 9e dame voor me kon ik niet naderen, het haperde. Maar ik was er, het was gelukt op dit wereldse podium! Dik PR, top-10 finish én de EK limiet in de pocket. Een lichte teleurstelling in de tijd. Weer een leerpuntje: als je kilometertijden op je Polar exact cf plan zijn, wil dat niet zeggen dat de eindtijd cf plan is. Er stond 42,8 km op mijn Polar. Wat dus geen 2 uur 32 min maakte maar 2 uur 33 min. Maar who cares? We did it! De laatste team maatjes druppelen binnen. Paar mooie PR’s! Wilfred helaas niet te bekennen. Die blijkt onderweg ineens uit de groep verdwenen te zijn. Ik vrees uitstappen wat een zure nasmaak geeft. We gaan hotelwaarts, niet wetende dat Wilfred kort daarop finisht, moederziel alleen 🙁

De week erna…alles veranderde zonder dat we het wisten.
Er was een plan voor ná Berlijn. Een lange termijn plan én een korte termijn plan. Maar of dat korte termijn plan zou lukken, wist niemand. Eindhoven 1/2 marathon, 7-heuvelenloop, Montferland run, Dronten 1/2 marathon, alle wedstrijden stonden al in de agenda. Eindhoven ging bijzonder soepel: 1 uur 15 min met big smile al zwaaiend door Eindhoven. Zo mooi in de eigen stad lopen. Na Eindhoven ging het echter sterk bergafwaarts. Overtraind? Ik werd ook nog erg verkouden wat erg lang duurde. Kon wel werken maar eind van de dag was de tank aardig leeg. Hartslag hoog. Toen ik Wilfred niet meer kon volgen, hadden we wel een vermoeden. Het kon haast niet anders. Ik ben nooit ziek. Toch maar eens testen….

En jawel, al onze vermoedens werden bevestigd. Al mijn verwachtingen dat het onmogelijk zou zijn met mijn lijf waar ik altijd zoveel van vraag, bleken niet juist. Ik zag namelijk twee streepjes! Ik ben zwanger!!!!!! Ongeloof, tranen, geluk…
Het geluksgevoel werd al snel overschaduwd met spanning en onzekerheid. Ongeloof zelfs. Zou de test wel kloppen? In mijn lijf stonden alle signalen op groen. Mijn buik was dagelijks bezig met het herschikken van alle organen, zo voelde het. Bij joggen pompte mijn hart alsof ik intervals liep. In het begin vond ik het vervelend, maar gaandeweg kreeg ik hieruit de bevestiging dat het allemaal goed ging daarbinnen, dat ons kindje zich bleef ontwikkelen. De angst dat het mis gaat was ontstaan doordat het in mijn naaste omgeving vaak mis gegaan is. Waarom zou het mij daarom wel zo goed af gaan, vroeg ik me steeds af. Altijd bleef ik maar voorzichtig, mezelf behoedend voor eventuele tegenvallers. Zelfs tot een minuut voor de eerste echo. Gelukkig is Wilfred erg relaxed en brengt me tot rust.

De echo bleek gewoon goed te zijn! Met grote ogen kijken we naar dat kleine wezentje in mijn buik. We zien lange benen, het hartje bonst en hij zwaait (dat denken we dan maar). Wauw! Tranen wederom. Zo bijzonder dit.

Inmiddels heb ik er bijna 15 weken op zitten. Blijkbaar ben ik enkele dagen na Berlijn zwanger geworden. Voel me gezegend met een lijf dat op dit sportniveau zo in balans blijkt te zijn. Grote dank ook aan Natusport die hiertoe bijdragen met de juiste supplementen.
Nu is het wennen met aan lichaam dat ik niet meer ‘in control’ heb. Mijn altijd zo sterke lichaam waarop ik blindelings kan vertrouwen, laat me steeds vaker in de steek. Ik ren nog steeds, weliswaar extensief, maar langzaam piept en kraakt het. Ik geniet van iedere dag dat het nog kan en verken alternatieven om licht in conditie te blijven. En hopelijk durf ik steeds meer te gaan genieten van de zwangerschap.

Liefs Kim