Trainingswedstrijden leveren toch altijd weer spanning op. Enerzijds geen groot fan hiervan uit angst voor tegenvallende resultaten, anderzijds steeds groter fan want tja, als het wat minder gaat dan weet je waar het zogenaamd aan ligt: vermoeid lijf van de zware trainingsweek, geen wedstrijdvoorbereiding, niet gehouden aan het eet-sleep-no rave regime, etc. Vandaag was de dag van de anderzijds met een tikkie gezonde spanning. Zaterdagtraining liep ik als een krant. Goed teken!

Met bijna compleet trainingsteam aan de start. Heerlijk om weer eens de ongedwongenheid van een plaatselijke loop te ervaren. 3 Rondes met progressief verloop was het doel. Ronde 1, in ontspanning, om me heen kijkend en genieten als ik merk dat we met vijf trainingsmaatjes aansluiting bij elkaar vinden. Volgende ronde wordt het serieuzer.

Na gehark op voetbalveld niet tijdig geregeerd op de versnelling en de aansluiting verloren met de groep. Genoeg energie voor een versnelling en weer bij. Dit tikt lekker weg. Laatste ronde, doorkomst 34 blank op de 10k? Check, check, dubbelcheck, parcours te kort. Reken, reken, oke, na correctie ook prima doorkomst. Weer gelost op het voetbalveld. Crossen is niet mijn ding ja.
Gas erop. Aansluiting lukt niet. Focus, focus op jezelf, ritme, borst vooruit, tik, tik, tik.
GPS ook nog van slag: > 4.00/km, onwaarschijnlijk!! Check average, oke, mooi, doorgaan nu.
De zon geeft een licht warme deken, vogels fluiten en de glooiende weg rolt onder mij door en door en door. Nog 1 km te gaan. Check average. Mooi tempo vastgehouden. Slalommen en nog even dringen voor de poort met de 10km lopers en over het pollenveld op de finish af.
Bizarre tijd: 50.59 min. Gecorrigeerd naar een juiste afstand zal ik er maar 2 min bij op tellen. Toch mooi 52.59 min in een zware trainingsweek. Heerlijk, power lijkt terug te komen.
Trainingsmaatjes in topvorm. Inspirerend! Zal de trainingsstage dan enigszins verlaat toch zijn uitwerking krijgen?