Nu inmiddels 8 weken geleden, de start van de marathon de Paris… dit avontuur verdient nog een terugblik.

Überfit aan de start, voel me beresterk, alles geregisseerd tot in de puntjes. Toen de inschrijving twee weken voor de start eindelijk rond was meteen appartement kunnen boeken aan de Champs Élysées. Jawel: start voor de deur en de finish bij de achterdeur. Ook de blessure van beoogd haas/coach liet me niet uit het veld slaan. Dan maar alleen op jacht naar die 2.38, de teamlimiet voor deelname aan de EK in Zurich.  Bleek niet nodig. Trainingsmaat Johan had nog wel een gaatje in zijn agenda en wilde graag haaswerk verrichten Ultieme vertrouwen in Johan’s haaswerk en ook nog eens erg gezellig om een weekend samen mee op pad te gaan. Zelf eten koken (sorry heren) en gelletjes en watervoorziening in veilige handen van de coach aan de kant. Sta versteld van mezelf hoe ik ‘in control’ ben. Mijn vertrouwen is groot!

Eén van de redenen om voor Parijs te kiezen was de vroege start om 8:45 uur. De kans dat de warmte een spelbreker zou zijn was daarmee gering. Braaf 5:45 uur aan het ontbijt. Geen Frans stokbroodje of warm croissantje, nee havermoutpap met banaan en veel honing om het nog enigszins smaakvol te maken. Brrr, na al het koolhydraten bunkeren…

Inlopen richting start door de overweldigende mensenmassa en vooraan het startvak betreden. Wat een luxe, en gaaf om het enthousiasme van de Fransen rondom Kenenisa Bekele te aanschouwen. De zon breekt langzaam door, hey, dat is niet volgens afspraak met Meteo France 😉 Nog wat sprintjes, toiletstop en op zoek naar de coach voor een bidon en gelletje. Lichte paniek,  waar is de coach? Opgegaan in de zee van mensen? Van alles gaat door mijn hoofd: ontbijt is drie uur geleden, kan dat kwaad?, wat is er aan de hand? heb een droge mond. Waar laten we de kleren? We droppen de kleren aan de kant en Johan weet me tot rust te krijgen.

Nog één sprongetje om de 50.000 man op de Champs Elysées achter ons te zien. Indrukwekkend.
Start! We denderen licht naar beneden. Ik krijg kippenvel als ik bedenk dat het nu gaat gebeuren. Daar waar we twee maanden op gefocust zijn geweest. De entourage is top, prachtstad, geweldig enthousiast publiek en een haas die me tegen houdt als ik te enthousiast door wil rollen.
Nooit geweten dat Parijs een licht geaccidenteerde stad is. Dit wisselen van ritme houdt me echter wel scherp merk ik. 10 kilometer geen coach, 12 kilometer gelukkig daar is ie. 22km yes gelukt. 30km geen coach, geen gelletje. Johan kondigt aan uit te stappen. Ik had hem het liefst in de boeien geslagen. Samen liepen we zo mooi ritme. Maar ik wist dat hij bij 30 zou uitstappen. Toch vind ik het een erg moeilijk punt. Gevoel nu alleen door te moeten…voel me even stom hulpeloos en zoek nieuw ritme en mannen om bij aan te sluiten. Het veld valt echter uiteen. Volgt hier dan het slagveld al??? Ik word wat onzeker, helemaal als ook de coach nergens opduikt met een gel-shot. Need it so much right now! Benen voelen nog altijd goed. Ik nader het 35km punt en krijg een leeg gevoel in mijn maag. Richting 36km ontmoet ik de coach, ik raak wat in paniek, twijfels, voel me leeg, kan wel janken. Opkomende tranen en eten is misschien geen goede combinatie. De gel krijg ik niet weg en zit over heel mijn lichaam. De bemoedigende woorden van de coach geven me weer een kleine boost. Ik loop nog steeds op een eindtijd van 2 uur en 38 minuten.
Vlogen in het begin de kilometer- en miles borden voorbij, nu ben ik naarstig op zoek naar een volgend bord. Het voelt alsof mijn maag ineen krimpt. Ziet nou niemand dat ik honger heb? Mijn tempo zakt terwijl mijn benen goed voelen. De laatste glooiingen voelen als heuvels. Ik ga het niet redden maar wil door voor toch een mooie eindtijd in een debuut marathon. Pas de laatste 100m bij het zicht op de finish voel ik een deken van vreugde en kan ik een glimlach niet verstoppen. Ik heb de marathon volbracht, in Parijs, als 10e over de finish, 2e Europese!
Zo heerlijk om dan te liggen. Helaas doet dat alle alarmbellen bij de ehbo afgaan en werd ik meteen opgetakeld. Hadden niks te doen denk ik. ‘Non, je suis fatigue et j’ai faim et soif’ is het enige wat ik uit kan brengen.
De ontmoeting bij het appartement met de coach is emotioneel. We weten allebei wat er mis is gegaan, hebben geen woorden nodig. De creditcard, noch 12 pinpassen werkten mee bij het oppikken van de huurfiets op een station (de dag ervoor werkte de test vlekkeloos) en de metro werd het ondoenlijke alternatief.
Zo heeft iedere marathon waarschijnlijk ‘punten die beter kunnen’. Dit punt sluiten we in de volgende in ieder geval uit ϑ.

Slenterend door Parijs mét Mojito bij de lunch het prachtige weekend afgesloten. Bedankt in het bijzonder hier Johan en Wilfred!

Femmes
1.Flomena Cheyech (KEN), vainqueur en 2h22mn41s
2. Yebrgual Melese (ETH), 2h26mn18s
3. Ahmed Zemzem (ETH), 2h29mn34s
4. Faith Chemaoi (KEN), 2h31mn57s
5. Gebisse Godana Derbe (ETH), 2h36mn24s
6. Martha Komu (FRA), 2h36mn31s
7. Aheza Kiros (ETH), 2h38mn10s
8. Laurane Picoche (FRA), 2h39mn20s
9. Yuila Arkhipova (KIR), 2h40mn18s
10. Kim Dillen (PB), 2h41mn29s 

Acht weken later. Ben inmiddels een fysio, een sportarts en een sportpodotherapeut verder. Al voor Parijs heb ik last van een vastzittende enkel (dacht ik). Met rust zou dat wel beter worden. Ik moet zowieso toch even rust houden. Rust betekent voor mij dan gebieden per fiets verkennen waar ik rennend nooit in de buurt kom, uitleven op Strava segmenten en goed leren sturen in het wiel van (vaak toch) heren.
Heerlijk, voor een paar weken. Na 6 weken vond ik het echter wel mooi geweest en mis ik de vrijheid van het hardlopen, de intensiteit van de trainingen en mijn trainingsmaatjes die inmiddels al volop op de baan racen. Een start-to-run programma kan ik na dag 3 al niet meer pijnvrij volbrengen. Tijd voor actie.
Ik verbaas me hoe lastig het is om de klacht echt te kunnen duiden. Uiteindelijk heeft de sportarts op basis van de pijnpunten in mijn voet een idee wat er aan de hand is. Er zitten zenuwen beklemd, oftewel tarsaal tunnel syndroom. Een uur later loop ik onvoorbereid in mijn onderbroek te rennen op de loopband voor een analyse van de landing en afzet van mijn voeten.

Met een kleine correctie aan de buitenkant van de voet in mijn schoen ga ik naar huis, met een glimlach! Ik heb het idee dat we de oorzaak te pakken hebben. Dit was afgelopen vrijdagavond.
Vandaag Hemelvaartsdag loop ik DeLoopVanLeidscheRijn. 15 Kilometer met de rem erop, niet forceren en goed blijven voelen in de voet. Wat een genot om weer zonder klachten te kunnen lopen, soepel en toch redelijk fit al. Ik twijfel of ik nog een versnelling in zal zetten op het eind, ik wil niet forceren, maar kan het niet laten gebeuren om na de solorace op het eind nog ingehaald te worden. Het lukt, soepel, zonder pijn. Een grijs wolkendek overal, maar ik zie zonnestralen erdoorheen komen.

We kunnen weer gaan bouwen. Love to run!
Dank Nando Liem en Ingrid Janssen!